Interpunkcja w wierszu i użycie myślnika dla oznaczenia pauzy retorycznej

Czy mogę liczyć na poradę w dziedzinie interpunkcji? Popełniłem taki wiersz:

„Marzeniem, bólem, wyobraźnią, tęsknotą, obawą, nadwrażliwą jaźnią, wiersze piszę”.

Jak powinna wyglądać interpunkcja w takim zdaniu? Czy powinien być postawiony przecinek po jaźni? Czy może wstawić tam pauzę, czy zgoła nic? Wersyfikacja ma tu na celu pomóc w nadaniu odpowiedniego rytmu mowy, ale jak powinno wyglądać takie zdanie zapisane „prozą”?

Przecinek nie będzie tu dobrym rozwiązaniem, lepsze (i poprawne) będzie natomiast użycie myślnika.

Współczesna interpunkcja polska tym się różni od choćby od staropolskich „zwyczajów” interpunkcyjnych, że ma charakter logiczno-składniowy, a nie retoryczny czy intonacyjny. Innymi słowy, przecinki nie służą temu, by wskazywać czytelnikowi, gdzie ma zrobić pauzę podczas lektury, gdzie się zatrzymać, wziąć oddech itd. Zasady interpunkcyjne wynikają z budowy składniowej, dlatego przecinek po słowie jaźnią nie może się pojawić, gdyż mamy tu do czynienia ze zdaniem pojedynczym. W skrócie brzmiałoby ono: nadwrażliwą jaźnią wiersze piszę – teraz chyba dość dobrze widać, że nie ma tu miejsca na przecinek.

Jak wybrnąć z tej sytuacji i „prozie” nadać odpowiedni rytm? Najlepszym rozwiązaniem byłby tu myślnik. Takie użycie myślnika zostało opisane w WSO w następującej regule:

„[400] 93.4. Myślnik jest przydatny, jeśli chcemy oznaczyć moment zawieszenia głosu, pauzę retoryczną, np.

Świat jest oceanem szczęścia — to wiadomo. Wszyscy, którzy pływają po nim, są bardzo zadowoleni i — mają słuszność. Że się ten i ów zachłysnął, a ktoś inny utonął — to nie argument.

(B. Prus)”

Konkludując, proponuję napisać tak: „Marzeniem, bólem, wyobraźnią, tęsknotą, obawą, nadwrażliwą jaźnią – wiersze piszę”.